مژده انجیل
فوریه 1, 2010
در چند جمله خلاصه میشود: خداوند بایستی گناه را مجازات کند. گناه چنان حرکتی منفور است که خداوند قدوس نمیتواند آن را تحمل کند، بایستی مجازات بشود. اما خداوند عیسی مسیح شانههایش را برای ضربۀ تازیانۀ عدلِ الهی برهنه ساخت. او مجازات گناه را بر دوش گرفت و برای قوم خود رنج کشید – رنجی را که آنها بایستی متحمل میشدند. خواهید پرسید که آن قوم و مردمی که مسیح برایشان رنج کشید چه کسانی هستند؟ پاسخ این است: همۀ آنها که به او ایمان واقعی دارند. اگر به او ایمان دارید، همین دلیلی است بر اینکه او برای شما مرده است. اگر بر او اعتماد کنید، و تنها بر او، این دلیلی است که با خون گرانبهای او بازخرید شدهاید و نشانهای قاطع که هرگز عذاب نخواهید دید. خداوند نمیتواند شما را به خاطر گناهانتان عذاب اخروی دهد اگر مسیح به جای شما آن عذاب را بر روی صلیب متحمل شده است. اگر به مسیح ایمان دارید، عدالت خداوند نمیتواند بدهیای را که پرداخت شده، دوباره به اجرا گذارد: یکبار مسیح به عنوان ناجی شما آنرا پرداخته، و دوباره از شما!
ای گناهکار، مسیح در مژدۀ انجیل برافراشته شده تا او را بشناسی و بدو ایمان آوری. روی بر نگردان! روی بر نگردان! شیطان در گوشَت میگوید که گناهانت بسیار بزرگ است. او دروغگو است: روی بر نگردان! قلبت به تو میگوید که حالا برای این آماده نیستی. خداوند بزرگتر از قلب توست و بر همه چیز آگاه است. روی بر نگردان! میگویی که نمیتوانی دعا کنی. اما حتی یک ناله و قطرهای اشک نیز دعا به حساب میآید. روی بر نگردان! میگویی شاید از برگزیدگان قوم مسیح نباشی! اگر جانت در مسیح پناه گیرد، همین دلیلی است بر اینکه نام تو در «کتاب زندگی» نوشته شده است – روی بر نگردان! شاید میترسی که نتوانی تا به آخر پایداری کنی. این تعهد خداوند در عهد جدید است که تو را از سقوط کردن حفظ کرده و نگاه دارد، اگر تو خود را به حمایت او بسپاری. روی بر نگردان! عیسی مسیح چون آن مار برنزی که موسی در بیابان برافراشت، در انجیل افراشته شده تا هرآنکه به او روی کند، درمان یابد. نگاه کن! ای گناهکار، به مسیح بنگر. کل بشارت انجیل همین است. بنگر! نگاه کن به مسیح. روی از اعمال نیک خود برگردان. دعا و نماز و روزه و توسل خود را به دور بریز. همۀ اعمالی را که گمان میبردی تو را از مجازات خداوند حفظ خواهد کرد، به دور بریز. هیچ کس به جر مسیح نمیتواند گناهکار را کمک کند. پس نگاه کن. به او نگاه کن و روی بر نگردان.
چارلز اسپرجن
هر روزه بسیاری از جنگ و ناآرامی کشور خود با زحمت به جایهای دیگر فرار کرده و درخواست پناهندگی میکنند. هزاران ایرانی از ایران به کشورهای دیگر برای آرامش زندگی مهاجرت کردهاند. امّا سؤال این است، آیا آن آرامش را پیدا کردهاند؟ آیا در این کشور و محلی که زندگی میکنید آرامش زندگی بین مردم وجود دارد؟ آیا در خانۀ خود و دیگران صلح پیدا میشود؟ طلاق و جدایی و سواستفاده از کودکان تقریباً در همهجا دیده میشود. پس صلح و آرامش واقعی کجاست؟
جنگ و ناآرامی از وقتی شروع شد که ”آدم“ در بهشت گناه کرد. و تمامی بشر و اقوام بعد از او از آن به بعد، هم با خدا و هم با یکدیگر جنگ کرده، ناآرام هستند. سرچشمۀ اصلی مشکلاتمان این است. خداوند میگوید: «همه گناه کردهاند و از جلال خدا کوتاه میآیند.»(۲) آن کلمۀ «همه» یعنی هر یک از ما انسانها. هیچکس به آن درجۀ بالا – یعنی بیگناهی و معصومیت – نرسیده است. بدون خدا هیچ راهی برای صلح و آرامش نیست. بعضی سعی میکنند با کارهای دینی و یا کارهای نیک و خیر با خدا صلح کنند و آرامش قلب پیدا کنند. امّا هر کاری که ما بکنیم کافی نیست. خدا دوباره میگوید: «همۀ اعمال پارسای ما مانند کُهنههای چرکین میباشد.»(۳) و این اعمال در دید خدا هیچ ارزش ندارد.
