تحریف کتاب مقدس

Has the Bible Been Changed?

Massood B

Persian Gospel of Christ Radio © 2009

www.injilefarsi.com

تحریف کلام

نوشتۀ مسعود ب.

رادیو انجیل مسیح © ۲۰۰۹

www.injilefarsi.com

خداوند کلام خود (کتاب مقدس) را در طول دوره‌ای حدود ۱۶۰۰ سال به ما مکشوف ساخت. این کلام چون مستقیماً از سوی خداوند است، لذا صحیح و قابل اعتماد است. از سویی چون خداوند لاتغییر است، کلام او نیز تغییر نمی‌پذیرد و همواره اقتدار خود را حفظ می‌کند. این کلامی است که همۀ ما روزی به واسطۀ آن قضاوت خواهیم شد. خداوند چون قادر مطلق است، لذا قادر است تا کلام خود را از هر گزندی حفظ کند و از هر نوع تغییر و تصرفی در آن جلوگیری کند. کلام خدا – چون صادره از ذات خداست – ازلی است و او اجازۀ تغییر آنرا نمی‌دهد. 

لحظه‌ای به این عبارات بیندیشید. دوباره آنرا مرور کنید و در می‌یابید که این استناد کاملاً عقلانی و صحیح است. خداوند چون محدود به زمان و مکان خاصی نیست و چون آگاهی‌اش مطلق است، لذا زمانی که کلامش را می‌فرستد، این کلام برای همیشه و همه زمانی است و امکان ندارد که آنرا بعدها تغییر بدهد یا تدوین کند.

امّا هنوز عده‌ای هستند که اصرار می‌ورزند که کلام خداوند تغییر یافته است. بالفرض محال که این اتفاق رخ داده است. باید پرسید، چه کسی آنرا تغییر داده؟ آیا خداوند نظرش عوض شده است و بعد از فرستادن کلامش، لازم دیده آنرا اصلاح کند؟ پاسخ قطعاً منفی است، زیرا خداوند تغییر ناپذیر است و چون آگاهی کامل به حال و آینده دارد، لذا امکان چنین تغییری منتفی است. (هر چند این اتفاق در دین اسلام عادی است: به عنوان مثال تغییر قبله از اورشلیم به مکه)

امّا می‌گویند این مسیحیان و یهودیان بودند که کلام را تغییر دادند؟ چگونه ممکن است انسان ضعیف و زبون کلام خداوند را دستکاری کند و تغییر بدهد؟ چنین خدایی، قطعاً قادر متعال نیست چون حتی قادر نیست کلام خود را حفظ کند!

دوستان عزیز، قبل از پذیرفتن هر ادعایی، خوب است کمی فکر کنید و قضیه را سبک و سنگین کنید. اگر امکان تغییر و دستکاری کلام وجود دارد، چگونه می‌توان به خدا اعتماد کرد؟ چگونه می‌توان اطمینان داشت که کلامی که بعداً فرستاده می‌شود، دستکاری نشده است؟ 

به شما جواب می‌دهند، چون خداوند یک نسخۀ آنرا در بهشت حفظ کرده است!… یعنی اینکه کلام اوّلیه (کتاب‌مقدس) دچار دستکاری و اغراف شده، لذا خداوند لازم دیده تا پیامبری دیگر را بفرستد تا کلام را تدوین و تکمیل کند و این بار برای محکم کاری، یک نسخه از آنرا در بهشت حفظ کند تا دیگر کسی نتواند آنرا تحریف کند…!

این منطقی است که با آن به شما جواب می‌دهند. 

حال باید پرسید، اگر امکان تحریف کلام منتفی است، پس چرا عدۀ زیادی بر این باورند؟ این عقیده از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ 

در جواب باید گفت که این حمله به «کتاب مقدس» حدود ۴۰۰ سال بعد از آمدن اسلام پا گرفته است. حتی محمد پیامبر مسلمینن به اصالت کتاب‌مقدس باور داشت. و بسیاری از علمای مسلمین – در قرن‌های اوّلیۀ اسلام – باور نداشتند که کلام تحریف شده است. 

امّا مشکل بسیار بزرگی برای آنها وجود داشت که غیر قابل حل است. مسلمین عقیده دارند که پیامبر آنها، خاتم‌الانبیاء است و آموزه‌های او تکمیل کنندۀ آموزه‌های پیامبران پیشین است. محمد حتی ادعا دارد که از او در کتابهای پیامبران قبلی یاد شده است. 

طبیعی است که بسیاری از مسلمین شروع به مطالعه و بررسی کتاب‌مقدس کردند. امّا با کمال تعجب دریافتند که در آنها هیچ ذکری از محمد عربی نشده است! علاوه بر آن دریافتند که آموزه‌های کتاب‌مقدس، در بسیاری از موارد در تضاد با آموزه‌های محمد است. به همین لحاظ مسلمین از خواندن کتاب‌مقدس منع شده‌اند و حتی از دوستی و مشارکت با ایمانداران مسیحی بازداشته شده‌اند. 

آنها که کورکورانه به اسلام ایمان داشتند، حال در برابر چنین شاهد غیرقابل انکاری قرار گرفته بودند. کلام خداوند که می‌گوید انسان گناهکار است و برای نجات به یک نجات‌دهنده نیاز دارد و او تنها عیسی مسیح است و جزا و هیچ راه دیگری به ملکوت خداوند نیست. 

آموزه‌های اسلام و کتاب‌مقدس، در چنان تضاد بارزی با یکدیگرند که هر خواننده بدون غرضی به آن پی می‌برد. این تضاد واضح مشکلی را پیش می‌آورد و آن این است که، کدام یکی از آنها کلام خداوند است؟ زیرا خدا یکی است و کلام او یکی. نمی‌توان دو سیستم کاملاً متضاد داشت. در یک سیستم نجات بر اساس فیض خداوند است که به رایگان به ایماندارانِ توبه کار هدیه می‌شود. در سیستم دیگر فرد باید با اعمال و کارهای خود، الله را راضه نگه دارد و راه خود را به بهشت خریداری کند. 

مسلمیم با مطالعۀ کتاب مقدس به روشنی این تضاد را دریافتند و تنها راه حل ممکن این بود که ادعا کنند کلام مقدس تحریف شده است. هیچ راه دیگری برایشان وجود نداشت. 

چنین ادعای شگفت‌آوری باور نکردنی است؟ 

خداوند در طول ۱۶۰۰ سال و توسط ۴۰ نویسندۀ مختلف کلام خود را می‌فرستد که تمامی این کتاب‌ها باهم هم‌خوانی دارد و یک پیام را به آدمی می‌دهد. مژدۀ نجات و آمدنی نجات‌دهنده به دنیا. نیاز به توبه و بازگشت به سوی خدا و تقاضای بخشش. این کلام از آن زمان تا به امروز حفظ شده است و میلیونها نفر با ایمان بدان نجات یافته‌اند. 

از سوی دیگر ۶۰۰ سال بعد از پایان یافتن مکاشفه، مردی در عربستان پیدا می‌شود و ادعا می‌کند که آخرین فرستادۀ خداوند است. امّا آموزه‌ها و تعالیمش در تضاد با کتاب مقدس است. تمامی پیامبران قبلی کلامی که در طول ۱۶۰۰ سال به آدمی داده شده، به یک سوزده می‌شود و تنها بایستی کلام این فرد را به اسم «پیامبر آخرین» باور کرد. 

تمامی پیامبران گذشته رد می‌شوند تا این «پیامبر آخرین» جای آنها را بگیرد. کلام آنها تحریف‌شده و غیر قابل اعتماد است، امّا کلام این آخرین را باید پذیرفت! و کسی که او را رد کند مجازات مرگ را در پی خواهد داشت!

کلام خداوند ازلی، تغییرناپذیر، قابل اعتماد و راست است. زیرا خداوند قدوس است و نمی‌تواند دروغ بگوید. این کلام نیازی به دفاع آدمی ندارد، زیرا روحانی است و چون نور به تاریکی دل ما روشنایی می‌بخشد. امّا باید آنرا با دعا مطالعه کرد. میلیونها نفر با خواندن آن و شنیدن کلام خداوند نجات یافته و از وادی مرگ گذشته و به حیات تازه رسیده‌اند. شما هم خوب است که تعصب را کنار گذارده و منطقی باشید. کلام را بخوانید و دعا کنید تا خداوند به شما کمک کند تا دریابید و کلام او را بفهمید و ایمان آورید.

رنج

رنج

عمومی

خدا تنها یک پسرِ بدون گناه دارد، ولی هیچ بدون رنج. (جان تِرَپ)

گذرنده

رنج شاید ماندنی باشد، ولی ابدی نیست. (توماس واتسون)

رنج سوزش دارد، امّا بعلاوه بالدار است: چون غم پرواز خواهد کرد. (توماس واتسون)

همیشه بد نیست

در یک قطره گناه بیشتر بدی پیدا می‌شود تا در دریایی از رنج. (توماس واتسون)

شناسای توانایی

نداشتن رنج نشانه‌ای از ضعف است؛ برای همین است که خدا بیشتر به من نمی‌دهد، چون او می‌بیند که من آن را نمی‌توانم تحمل کنم. (یوسف هال)

خداوند اندازۀ رنج ما را با اندازۀ خطاهایمان نمی‌سنجد، بلکه با توانایی ما. و همچنین نمی‌بیند که ما چقدر سزاواریم، بلکه چقدر میتوانیم تحمل کنیم. (جورج دونِیم)

عیسی مسیح

عیسی مسیح

شایستگی کامل او

وقتی مسیح خود را آشکارد حتی در کمترین قسمت رضامندی است، و بدون مسیح در بیشترین پُری تُهی می‌باشد. (آلکساندر گِروس)

هرکه او را به دست آورد چیزی را از دست نداده. (ساموئیل رادِرْفورْد)

آشکاری او از خدا

خداوند به بهترین صورت در میسح مشاهده می‌شود؛ خورشید را نمی‌توان دید بلکه فقط با نور خورشید. (ویلیام بِریج)

قربانی او

چون قربانی، گناهانمان بر وی نهاده شود (اشعیا ۵۳)؛چون کاهن، آنها را در بر داشته (خروج ۳۸:۲۸)؛ و چون مدافع، او آنها را از مالِ خود اعلام می‌کند (مزامیر ۵:۶۹). (جان بانیان)

وی چون خداوند رنج نکشید، بلکه او که خدا بود رنج کشید. (جان اُوِن)

گناه نمی‌توانست بمیرد مگر اینکه مسیح بمرد؛ مسیح نمی‌توانست بمیرد مگر آنکه گناه شَوَد؛ و او نمی‌توانست بمیرد مگر آنکه گناه با وی بمرد. (الیشا کولْس)

در همه چیز

آن چیز ویرانگریست که بخواهد چیزی را به مسیح اضافه کند. (ریچارد سیبز)

ترک مسیح برای گرفتن این دنیا مانند ترک جواهر برای چیزی ناقابل است…جاودانی برای یک لحظه، واقعیت برای سایه. (ویلیام جِنْکین)

از وقتی که او به من نگاه کرد، دل من برای خودم نیست، چون او با دلم به بهشت دویده است. (ساموئل رادِرْفورد)

احساسات

احساسات

هیچ ارزیاب خوبی نیست.

محبت و فیض خداوند را با احساس خود نسنجید. خورشید در تاریکترین روز مانند روزهای روشن به قشنگی می‌درخشد. فرق آن از خورشید نیست، بلکه از ابرهایی که مانع دیدن نور آن می‌شوند. (ریچارد سیبز)

ایمان و احساس

ایمان مسیحی عاطفه را از باطل نکرده، بلکه آنرا تنظیم می‌کند. (توماس مَنتون)

ایمنی ابدی

ایمنی ابدی

به حکم خدا مربوط است

در نخستین بهشت عدن راه خروجی بود، امّا بدون راه ورود؛ ولی در بهشت آسمانی راه ورودی موجود است، امّا راه خروجی نیست. (ریچارد بَکْسْتِر)

او (خداوند) شاید برای زمانی فرزندانش را ترک کند، ولی هیچ‌وقت ایشان را از ارث مرحوم نخواهد کرد. (توماس واتسون)

ابدیت

ابدیت

ابدیت برای پارسایان مانند روزیست که غروب ندارد؛ امّا برای بی‌ایمانان شبی است که طلوع ندارد. (توماس واتسون)

بیشترین مواظبت ما باید برای آنجایی باشد که ما بیشترین زمان زندگی خواهیم کرد؛ برای همین هدفش باید به ابدیت باشد. (توماس مَنْتون)

کسانی که به دنیای دیگری ایمان ندارند، در همین دنیا بازیگر هرگونه شرارت و مصیبت هستند. (جان هووی)

مژدۀ انجیل

مژدۀ انجیل
(The Gospel)

شریعت تهدید می‌کند، ولی انجیل وعده می‌دهد. (توماس اَدَمز)

پیام مسیح برای آنانیست که بیشترین تلاش را کرده‌اند و شکست خورده‌اند! (گمنام)

انجیل مانند سِندانی است که چکشهای بسیاری را شکسته، و هم هنوز بسیاری دیگر را می‌شکند. (ژان کالوَن)

انجیل آئین زبان نیست، بلکه زندگی است. (ژان کالوَن)

کامیابیِ مژدۀ انجیل دشمنان خود را خشمگین می‌کند. (متیو هنری)

نجات

نجات

راه آن

ایمان چیز دیگری چون قبول کردن مسیح از خداوند و نجات‌دهندۀ خود نیست، که در انجیل به رایگانی تقدیم می‌شود؛ و این قبول کردن به عصل، اگر نه کلاً کار خواست تو است. پس اگر تو صادقانه و با تمام قلب مسیح را با شرایط خودش می‌خواهی، که آن شرایط، شرایط انجیل است: یعنی تا تو را نجات دهد و بر تو فرمان برد، یعنی تا تو را بازخرد و بر تو پادشاهی کند – سپس تو مسیحی هستی. (توماس بروکس)

ما برای ایمان نجات نیابیم، بلکه بوسیلۀ ایمان نجات خواهیم یافت. (توماس تِیْلور)

خداوند

خداوند

واحد

تنها فقط یک بیکران [یعنی خدا] وجود دارد. (الیشا کولس)

حکم خدا

خدا علت علتهاست. (کریستوفر نِس)

قادر مطلق

همه چیز را (به غیر از ریا، مرگ، و انکار خود) خدا مقدور است. (کریستوفر نِس)

خدا می‌تواند خط راستی را با چوب کجی بکشد. (توماس واتْسون)

یک قادرمطلق بیشتر از تمام قدرتمندان است. (ویلیام گِرْنال)

صبر او

خدا در شش روز تمام جهان را آفرید، ولی هفت روز تا شهری را نابود سازد. (جان تِرَپ)

صبر وی معنی بخشودگی نیست. (جان تِرَپ)

با اینکه صبر خدا زمانی دارد، امّا تا ابد نیست. (ویلیام سِکِر)

صداقت او

چون خدا تو را برای آنکه سرافراز بودی انتخاب نکرد، پس چونکه افتاده‌‌ای تو را رها نخواهد کرد. (جان فِلَوِل)

خدا کاملاً در خود توانای دفاع تو است، و حکمت کامل تا تو را هدایت کند، و رحمت کامل تا تو را ببخشد، و فیض کامل تا تو را پرمایه کند، و تمام پارسایی تا تو را بپوشاند، و تمام نیکی تا تو را تامین کند، و تمام خوشنودی تا تو را تاجگذاری کند. (توماس بروکس)

مرگ مسیح

مرگ مسیح

خون مسیح کلید بهشت است. (توماس بروکس)

اصول مرگ مسیح در واقع اصل انجیل است. (استفان چارنک)

با اینکه خدا مسیح را زیرا که پسرش بود محبت نمود، اما زیرا که تضمین بود بر او اخم کرد. (متیو هنری)

مسیحی فدا شده تنها چارۀ شخص ایماندار است. (چارلز اچ. اسپرژون)

مرگ خود را وقتی که مسیح را نیش زد خود را هم به نابودی نیش زد. (ویلیام رومین)

تمام امیدهای ما از مرگ مسیح جاری می‌شود. (ژان سی. رایل)

که بود که مسیح را تسلیم کرد؟ نه یهودا، برای پول؛ و نه پیلاتوس، بخاطر ترس؛ نه یوهودیان بخاطر حسادت؛ بلکه پدر، بخاطر محبت او را تسلیم کرد. (اُکتاویوس وینزلو)